ลุงเชยกับปล่อยไก่

ลุงเชยกับปล่อยไก่สวัสดีครับทุกท่านคราวนี้มาถึงเรื่องที่ผมติดค้างกันเอาไว้กับเรื่องของคำบางคำหรือมุกบางมุกที่ใช้กันในหนังสือนิยายเรื่องพล นิกร กิมหงวนและมีอิทธิพลได้รับความนิยมจนกลายมาเป้นคำที่ใช้กันในปัจจุบันซึ่งคำจากนิยายในเรื่องนี้ที่ผมว่าก็คือคำว่าลุงเชยนั่นเอง

ปัจจุบันนี้คำว่าเชยหรือลุงเชยนั้นเป็นคำที่มีความหมายถึงความล้าสมัยหรือการทำอะไรที่เปิ่นๆ ไม่ค่อยเข้ากับสังึคม ประดักประเดิดซึ่งจะมีสักกี่คนรู้ครับว่าคำๆ นี้นั้นมีที่มาจากนิยายเรื่องนี้นั่นเองโดยลุงเชยนั้นเป็นญาติคนหนึ่งของเจ้าคุณปัจจนึกพินาศที่อยู่ต่างจังหวัดไม่ค่อยได้เข้ามาในเมืองหรือในกรุงสักเท่าไหร่ทีนี้มีอยู่ตอนหนึ่งในนิยายที่เป็นตอนที่ลุงเชยจำเป็นต้องเข้ามาในเมืองและพักที่บ้านของท่านเจ้าคุณปัจจนึกพินาศซึ่งความที่ลุงแกไม่รู้ประสีประสานี้เองจึงโดนเหล่าทะโมน พล นิกร กิมหงวน แกล้งเสียยกใหญ่และสร้างความประทับใจให้กับผู้อ่านจนกระทั่งหยิบยกเอาคำว่าลุงเชยมาใช้กันในชีวิตประจำวันจนกระทั่งติดปากจนทุกวันนี้

และเมื่อพูดถึงคำว่าเชยหรือลุงเชยแล้วก็อดที่จะพูดถึงคำอีกคำหนึ่งไม่ได้เพราะเป็นคำที่ต่อเนื่องกันกับคำว่าลุงเชยซึ่งก็คือคำว่าปล่อยไก่โดยที่เนื้อเรื่องในตอนนี้ก็เกี่ยวข้องกับตอนที่ลุงเชยแกมาเมืองกรุงเหมือนกันและด้วยความเป็นคนบ้างนอกจึงได้ถือชะลอมและอุ้มไก่มาด้วย ถ้าเล่าไปจะหมดสนุกเอาเป็นว่าใครอยากรู้ก็ลองหานิยายพล นิกร กิมหงวน ตอนลุงเชยนี้มาอ่านก็แล้วกันครับ